Blijf maar klein
Mom's Life

Blijf maar klein

Vanavond zei ik nog tegen een vriendin. Na al die jaren van luiers, sudocreme, kinderziektes , dentinox en ‘sprongetjes’ ben ik er wel een beetje klaar mee. Ik kan soms stiekem uitkijken naar aankomend zomer wanneer mijn jongste alweer twee wordt en mijn middelste dochter naar school gaat. Ondanks dat ik geniet van deze periode waar ze nog jong, onschuldig en lekker ondeugend mogen zijn merk ik dat mijn lichaam wel toe is aan rust.
Het gesjouw met de kinderen, kinderwagens en veel te grote luiertassen breekt af en toe op. Blij dat we van die loodzware onhandige maxi-cosi af zijn.. Dat scheelt al een hoop.
Af en toe heb ik wel de behoefte om achterover te hangen en op afstand de kinderen in de gaten te houden terwijl ze zichzelf vermaken in de speeltuin.
Maar dat duurt nog even..
En dat betekend niet dat het minder zwaar wordt als de kinderen ouder worden. Ik merk bij mijn oudste dochter die zeven is dat ze aardig opstandig is.
Het balans vinden tussen aandacht, rust, consequent zijn, quality time en al die andere dingen die ook aandacht vragen..
Zoals werk en de was.
Het blijft een kunst.

Op dit moment zijn de meiden ziekjes en mijn jongste dochter had even wat extra aandacht nodig.
De andere meiden waren al aan het slapen en toen hebben wij gezellig met z’n tweeën gedanst, geklets en gekieteld.
Terwijl ze me aankeek, aan het schaterlachen was en met haar soepoogjes slaapdronken door de kamer liep met haar dikke beentjes en schattige voetjes wilde ik al mijn woorden weer terugnemen.
Blijf maar klein dacht ik bij mezelf.
Ik ren wel de hele dag achter je aan en raap alle kleine pluisjes op voordat je ze oppeuzelt.
Blijf maar nog even klein, de slaaploze nachten, vermoeide armen en wallen onder mijn ogen zijn niet belangrijk.
Dit is een periode waar ik later nog aan terugdenk en zegt:
Wist je nog toen de kinderen nog klein waren.
Wat een heerlijke tijd.