Treinendag
Mom's Life

Treinendag

Het is treinendag.
Een dag dat mijn kleingeld op is en mijn start van de dag al chaotisch begint.
Met een wanhoopsstemmetje vraag in aan de conducteur of ik niet een halte mee mag liften zodat ik even kan pinnen bij de volgende halte. Gelukkig was zij zo vriendelijk dat ze me 2,5 minuut een stukje zwart liet rijden. Je heb af en toe wel van die treiteraars en stiekem hoopte ik op een medewerker die zou zeggen.. ah joh loop door, maar dit was een goede middenweg.
Nadat een vrouw wel drie pinpassen in de pinautomaat stopt en vervolgens niks uit komt begint mijn geduld op te raken. Vervelend voor de mevrouw die waarschijnlijk op dit moment geen cent te makken heeft en dit onbewust ook wel weet. Maar ergens hoop ze toch op een wonder net als ik hopend dat ik mijn trein op tijd kan halen bij centraal Station.
Uiteindelijk zucht de conducteur dat ik een uurkaartje wil kopen met een briefje van 20 waarop ik mijn excuses aan bied en zeg dat het wel makkelijk is om binnenkort te pinnen.
Naderend het CS tel ik de minuten terug. Nog 6 minuten om de trein te halen. Ik heb mijn Nikes aan dus ik kan als een olympisch speler door het CS alle hindernissen van sloffende mensen, verdwaalde koffers en schoonmaak attributen omzeilen.
In de verte zie ik een leeg geel vierkant apparaat waar ik mijn kaartje kan kopen en met mijn linkerhand in mijn zak om mijn pinpas alvast paraat te maken sprint ik op mijn doel af.
Mijn vingers tikken op automatisch piloot het menu in.
Nog 3,5 minuut te gaan.
Het inchecken gaat net zo automatisch terwijl ik mijn marathon afmaakt als het vinden van de juiste perron.
Voorheen 14a maar nu 10 (ergens)
De trein stond gelukkig nog met 1 minuut vertraging en met een overwinning stap ik erin. Uitgeput en buitenadem maar ik had gewonnen…
Of toch niet?
Amersfoort? Mijn topografielessen heb ik nooit zo nauw genomen maar wist wel dat het de andere kant op ging dan Den Haag.
Nog voor het fluitje wurm ik me tussen de mensen en sprint ik eruit
Nu nog 1,5 minuut om de juiste trein te pakken aan de andere kant van het spoor.
Er staan wat toeristen met koffers te kletsen en opgelucht ga ik erbij staan.
Ik ben gewoon te vroeg… Hoe is het mogelijk!!
Met knijpende ogen probeer ik de trein te lezen die helemaal aan de andere kant van het perron staat.
Dat zal toch niet?…
Ja dat is hem..
Ik hoor het fluitje al galmen door het perron en mijn overlevingsdrang begint af te zwakken…
 
Laat maar ik ga koffie halen en sigaret roken.